Mijn verhaal

Dankbaar voor het worden van méér dan moeder

In het afgelopen decennium heb ik mezelf beter leren kennen en veranderde ik van een vooral rationeel persoon in iemand die bewust keuzes maakt en leeft op basis van mijn kernwaarden en mijn gevoel. Deze verandering ging niet vanzelf. Niet in de laatste plaats had het te maken met dat we in deze periode twee kinderen hebben gekregen. Ik heb ervaren dat het worden van moeder mij als zwaar is gevallen; mede door het krijgen van twee postnatale depressies. Maar ook dat de verandering naar het moederschap me juist veel dichter bij mezelf heeft gebracht. Het heeft me veel méér dan moeder gemaakt. Daar ben ik ontzettend dankbaar voor.

‘Het hoort erbij’

Tijdens mijn eerste zwangerschap in 2015 kreeg ik last van hevige bekken instabiliteit. Mijn overlevingsmechanisme van schouders eronder en doorgaan ging hier volop aan. Met veel moeite werkte ik door, ervaarde veel stress en kon moeilijk ontspannen. Het moment dat ik met zwangerschapsverlof ging was ik uitgeput. Ook de rest van mijn zwangerschapsverlof had ik veel pijn en bracht ik liggend op de bank door, afgewisseld met lopen en zitten in huis. Ik hield mezelf dingen voor als “alles voor het goede doel”, “het is maar tijdelijk” en ”iedereen heeft wel iets”. Mijn bevalling was voor mij overigens een ontzettend mooie en bijzondere ervaring. Maar door mijn heftige zwangerschap en bekkenklachten begon ik na de geboorte qua energie met een 1-0 achterstand. Vervolgens bleek mijn oudste zoontje een huilbaby. We hielden voor ogen dat bij slechts een heel klein percentage van de huilbaby’s een medische oorzaak te vinden is. Ik kaartte de objectieve situatie aan en vaarde op het oordeel van verschillende zorgverleners. In mijn beleving vonden de zorgverleners onze situatie niet ernstig genoeg. Waardoor we bleven ‘zwemmen’. Achteraf gezien zie ik in dat dit een wisselwerking had op elkaar. Ik was zelf niet in staat om het achterste van mijn tong te laten zien. En de zorgverleners hebben niet door ons heen kunnen prikken. Intussen hielden wij ons vast aan elke strohalm zodra het ietsje beter ging met slapen en huilen. Mijn pittige herstel en de periode van intensief huilen benaderde ik vooral rationeel en oplossingsgericht. Ik had immers een bevalling volgens ‘het boekje’ dus mocht niet klagen dacht ik. Ik hield mezelf voor “bij niemand is alles rozengeur en maneschijn”, “voor iedereen is er wel een mindere periode bij het zwanger worden, tijdens de zwangerschap, de bevalling of de kraamtijd”.  Wel ervaarde ik geluksmomentjes. Ik dacht dat het een gegeven was dat het moedershap in het begin slechts uit enkele geluksmomentjes bestond. Zo af en toe peilde ik dit bij anderen en voelde daarin een bevestiging dat “het erbij hoort” en “het maar een fase is die wel weer voorbij gaat”. Hierdoor kreeg ik het gevoel dat ik me aanstelde en moest accepteren dat sommige dingen gewoon niet leuk zijn.

Geen roze wolk

De roze wolk ging dan ook aan mij voorbij. Waar ik wel bij stil stond was de gedachte “is dit het nou?”. Ik kon me niet voorstellen hoe het was om op een roze wolk te zitten. Ik vond het namelijk tegenvallen! En niet zo’n beetje ook. Ook vroeg ik me af waarom ik dergelijke verhalen nooit eerder had gehoord. Stond ik daar niet voor open en hoorde ik het daarom niet? Of kwamen die verhalen sowieso niet ter ore? Waar ik niet stil bij stond is voelen wat het me deed. Terugkijkend voelde ik me ontzettend eenzaam, onrustig, machteloos en onbegrepen. Maar op dat moment kon ik hier niet bij komen. Laat staan dit te delen of te uiten.

In een negatieve vicieuze cirkel

Aan de huil van ons kindje hoorden we dat hij veel pijn had en wat wij dan deden was hem oneindig veel dragen en troosten. Aan de borst kon hij gelukkig wel veel rust en troost vinden. Ik vond het heel fijn dat ik dit wél kon geven. En dit versterkte ook mijn zelfvertrouwen. Slapen daarentegen was één grote stressbron. Vanwege de pijn lukte het bij vrijwel geen enkel slaapje zelfstandig in slaap te vallen tot 4 maanden na de geboorte. Omdat hij eraan wende dat wij hielpen met in slaap vallen werd inslapen steeds moeilijker en moeilijker. Zo stond de hele dag in het teken van in slaap helpen. Het slapen ging zo ontzettend moeizaam dat ons kindje zelfs met onze hulp oververmoeid raakte. We kwamen in een negatieve vicieuze cirkel terecht. Die steeds moeilijker werd om te doorbreken.

Alarmbellen niet horen rinkelen

In praktisch opzicht deden we alles wat we dachten te moeten doen en kregen we ook allerlei praktische adviezen van familie, vrienden en zorgverleners. Maar waar ik behoefte aan had was een luisterend oor en iemand die me hielp om te ontdekken wat het huilen en de stress bij elk slaapje met mij deed. Want dat het veel met me deed was wel duidelijk. Pas heel veel later besefte ik dat mijn gemoedstoestand ook een wisselwerking had op mijn kindje. Destijds werd ik boos om goedbedoelde adviezen als “baby’s voelen de onrust van de moeder en reageren daar op”. Het voelde voor mij alsof ik zelf oorzaak was van het probleem. Het voelde zo oneerlijk, want ik deed het uiterste wat ik kon. Kwam letterlijk nergens anders aan toe dan voeden en wiegen. Ik raakte emotioneel gezien uit evenwicht. Hoe kon dit nu genieten zijn? Als het me niet lukte om mijn zoontje te troosten en te kalmeren vroeg ik me vaak af; wat voor een moeder ben ik dan? Ik raakte oververmoeid, kon door het vele dragen fysiek niet herstellen en werd somber. Ik voelde me niet leven, maar eenzaam overleven. Ik voelde me falen als moeder. De sombere gevoelens kon ik niet uiten of verwoorden. Ik vond het erg moeilijk om mijn grenzen te bewaken en cijferde mezelf volledig weg omdat ik dacht dat het allemaal hoort bij het moederschap. Mijn gevoel was dat ik volledig in dienst stond van mijn kind. Ik wuifde mijn situatie weg door deze te vergelijken met anderen die het slechter hadden dan ik. Hierdoor raakte ik redelijk vervreemd van mezelf. Dit ploeteren hield aan tot ver na de 1e verjaardag van mijn kindje.

Naar twee postnale depressies

Om meer energie te krijgen zag ik als oplossing een baanwissel zodat ik mezelf 2 uur reistijd per dag bespaarde en hopelijk meer rust zou ervaren. Vervolgens werd ik gelukkig zwanger van ons tweede zoontje maar liep weer tegen bekkenklachten aan. Dit keer zou ik het anders aanpakken. In praktisch opzicht paste ik mijn gedragspatronen aan waardoor mijn belasting en belastbaarheid iets meer in evenwicht kwamen. Maar in mentaal opzicht liep ik ook dit keer tegen mijn eigen overtuigingen en belemmeringen aan. Na het zwangerschapsverlof van mijn tweede zoontje ging ik weer werken. Pas op dat moment herkende ik bepaalde gevoelens en emoties die ik niet langer kon negeren. Na een lange tijd van ploeteren zocht ik eindelijk hulp. Ik werd gediagnosticeerd met een postpartum depressie en was met stomheid geslagen. Ik?! Nee, dat was het niet hoor. En tegelijkertijd voelde ik een enorme golf van opluchting. In zekere zin voelde de diagnose als een bevrijding. Alsof toen pas ‘alles er mocht zijn’ in mijn beleving. Er was namelijk wel degelijk iets aan de hand. Ik beeldde me niets in. Ik kon de sombere gedachten, eenzaamheid en twijfels plaatsen. Ik worstelde met een gevoel van falen, vergeleek mezelf met andere moeders, vond mezelf geen fijne moeder, partner, vriendin, dochter, zus en werknemer.

Terugkijkend op de periode na de geboorte van onze eerste zoon moet ik toen ook last hebben gehad van een postnatale depressie. Omdat ikzelf, mensen in mijn omgeving en hulpverleners deze nooit hebben herkend, heb ik die eerste depressie nooit kunnen verwerken. Hierdoor was ik extra somber en verdrietig na de geboorte van onze tweede zoon. Als ikzelf of iemand anders het de eerste keer ook had herkent en erkent, dan had ik waarschijnlijk eerder geweten wat te doen als ik me weer zo ellendig zou gaan voelen. Het deed me dan ook veel verdriet dat ik achteraf de peutertijd van mijn oudste zoon en de babytijd van mijn jongste zoon ook anders had kunnen ervaren.

Van hard werken naar mezelf op #1 zetten

Een lange hersteltijd volgde. Eerst ging ik als een razende aan het werk om uit de depressie te komen. Het eerste behandelplan voelde voor mij als een praktisch protocol; eerst stoppen met borstvoeding en daarna mogelijk medicatie. Stoppen met borstvoeding kon helpen vanwege de invloed van de hormonen op mijn mentale welzijn en mijn bekkenpijn. Dit voelde echter ontzettend tegenstrijdig en verdrietig. Want ook mijn 2e zoon gaf ik met veel voldoening en plezier borstvoeding. Ik wilde het een kans geven, maar wel op mijn tempo en op mijn manier. Ik merkte een verschil. Hoewel het wel langzaam ging. Uiteindelijk heb ik geen medicatie hoeven nemen. Waar ik blij om was. Tegelijk wil ik hier ook graag benadrukken dat wanneer medicatie voor iemand anders wel werkt, het een oplossing kan bieden.

Geheel in lijn met wat ik altijd al deed greep ik alles aan wat me verlichting zou kunnen brengen. Ik dacht dat als ik maar fysiek sterker werd en geen bekkenpijn meer zou voelen, ik me ook voor de rest vast beter zou gaan voelen. Op een gegeven moment zag ik zoveel hulpverleners dat ik naast werken niet aan rust toe kwam. Mijn dagen stroomden vol met bezoeken aan een psycholoog, een coach, een masseuse, een haptotherapeut, een fysiotherapeut, een psychosomatisch fysiotherapeut, een bedrijfsarts. Kortom, ik werkte heel hard om rust en voldoening te vinden, maar hoe harder ik ging werken hoe minder ik daar kwam. Totdat ik inzag en ging voelen dat het alleen maar beter met me zou gaan als ik voor mezelf zou gaan kiezen en mezelf op nummer 1 zou gaan zetten. Een dure levensles, maar wel een waar ik inmiddels ontzettend dankbaar en blij voor ben. Dit heeft me heel veel moois geleerd en gebracht.

“Ik ben mezelf en ik hoop dat ik dat meer en meer word” – Paula Modersohn-Becker

Persoonlijk leiderschap & herkenning wat ik nodig heb

Door me over te geven aan de storm waar ik in zat, te gaan ervaren wat zich aandiende, rust te nemen en de juiste hulp in te schakelen ging ik mijn leven herwaarderen. Ik ontdekte beter wie ik ben, waar ik voor sta, wat ik wil en hoe ik mijn kinderen wil voorleven. Deze periode heeft me dichter bij mezelf gebracht maar ook mijn relaties met mijn dierbaren versterkt. Het heeft me doen inzien dat ik in feite heel erg perfectionistisch was en dat dit voortkwam uit een angst om niet goed genoeg te zijn. Ik ervaarde dat ik niet meer bij mijn gevoel kon komen en leerde weer te voelen, ervaren en in het hier-en-nu te leven. Ik stelde me open voor de yogafilosofie, meditatie, de kracht van ademhaling en de kunst van het niks doen, kreeg meer waardering voor de natuur en combineerde dit met mezelf uitdagen op de racefiets. Ook durfde ik weer te dromen van een toekomst. Ik maakte een reis van mijn hoofd naar mijn hart, kwam hierdoor in contact met mezelf en mijn omgeving en maakte de omslag van de dingen goed willen doen naar voor mij de goede dingen zijn om te doen. Mezelf steeds vragen wat het is wat ik nodig heb. Ook leerde ik dat mijn lichaam sterk reageert op hormonen en ontdekte ik dat ik PMS (premenstrueel Syndroom) had. Ik verdiepte me in de cyclus van vrouwen en de werking van hormonen en leerde hoe ik zonder medicatie kan omgaan met de klachten die hierbij komen kijken.

De nare periodes en de wijze waarop ik uit een diep dal ben geklommen ben ik steeds meer gaan omarmen. Ook voelde ik steeds sterker dat ik mijn ervaringen in wilde zetten voor andere moeders van jonge kinderen: om te voorkomen dat ze hetzelfde meemaken als ik en/of om te helpen bij het herstel. Dit idee maakte me zo enthousiast dat ik besloot om me om te scholen en een eigen coachpraktijk op te zetten, met als naam ‘Meer dan Moeder’. De naam ‘Meer dan Moeder’ is me op het lijf geschreven en draag ik met alle liefde uit. Nu wil ik met mijn kennis en ervaring andere moeders van jonge kinderen helpen bij deze ontdekkingstocht en voorkomen dat anderen net zo hard als ik gaan rennen om weer balans te kunnen vinden in het leven. Want, dit rennen en hard werken was voor mij niet de juiste weg, zo heb ik ervaren. Ik reis dan ook heel graag met jou mee om te ontdekken wat voor jou nodig is om het leven te leven waarin jij de moeder kunt zijn die je wilt zijn en waar jij blij van word en energie van krijgt!

Kijk vooral eens rond op mijn website. Met mijn coaching en andere activiteiten richt ik me op aanstaande moeders en op moeders van jonge kinderen.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *